Fotograferen in coronatijd. Er zijn grenzen

Fotograferen in coronatijd is het fotograferen van grenzen. Grenzen tussen mensen, grenzen tussen privé of openbaar en de grenzen die we willen stellen aan het virus zelf. Tot hier en niet verder, hier ligt de grens.

In dit tweede deel van ‘Fotograferen in coronatijd’ ga ik dus de grenzen opzoeken. Grenzen gemaakt omwille van de maatregelen, maar ook grenzen die er al waren.

Fotograferen in coronatijd - stop en niet verder
Het meest duidelijke beeld dat ik heb gezien. Bij het ‘Coronahotel’ in Roermond, Theaterhotel ‘De Oranjerie’. Een hek met linten en niet één verboden toegang bord, maar twee zelfs. De grens was blijkbaar nog niet helemaal duidelijk.
Grenzen vervagen
Mooie beelden vlak voor het pand van wonen zuid. Verschillende inwoners van verschillende etniciteiten apart van elkaar gefotorafeerd en nu toch samen naast elkaar. Grenzen vervagen. Iedereen zit met dezelfde crisis.
Grens van land en water
Geen coronafoto, maar gewoon een natuurlijke grens. Grens van land en water. En misschien toch ook een grens waar eeuwen geleden een virus onbedoeld een halt zou werden toegeroepen.
Fotograferen in coronatijd - afgeplakte grenzen
De lokale ijssalon heeft markeringen afgeplakt op de straat waar mensen met 1,5 meter van elkaar kunnen wachten op een ijsje. Mooie grensmarkeringen.
Een andere wereld voorbij deze deur
Ben ik binnen of buiten? Is er een andere wereld voorbij deze deur? Hoe zullen de mensen zich daar voelen? De doorrijhoogte is in ieder geval 2,5 meter.
De wereld staat in de fik en ik zou het willen blussen, maar het vuur is groter dan ik
Dit vond ik ook een typisch beeld. De ‘B’ van ‘border’ met ook nog eens een dikke rode rand. Het bord blijkt een aanduiding te zijn van een bovengronds brandkraan. ‘De wereld staat in de fik en ik zou het willen blussen, maar het vuur is groter dan ik’
Borden extravaganza
Borden extravaganza. Hier zijn even een aantal borden geplaatst om mensen de juiste weg op te sturen. We willen niet dat mensen de verkeerde kant op gaan, toch? Ik vraag me af of mensen het nog begrijpen.
Fotograferen in coronatijd. 1,5 meter afstand.
Kijk, dit is wel duidelijk en iets wat je nu veel ziet natuurlijk op straat. Duidelijk maken aan het winkelend publiek wat 1,5 meter is en dat die afstand ook bewaard moet blijven.
Fotograferen in coronatijd - Home party
Veel winkels zijn dicht en alle evenementen zijn afgelast. Toch vinden mensen manieren om online met elkaar te kunnen feesten en het online shoppen neemt alleen maar toe. Een illustratief beeld daarvan.
De grens tussen privé en de openbare ruimte
De grens tussen privé en openbare ruimte.

Zonder grenzen

Het is wachten op de dag dat we vrienden en familie weer in de armen mogen slaan. Dat we zonder grenzen met elkaar om mogen gaan. Dat mensen elkaar weer kunnen ontmoeten in restaurants en evenementen.

Grenzen en belemmeringen zullen er de aankomende weken nog gewoon zijn. Maar langzamerhand zal die grens opschuiven en zal alles weer relatief normaal zijn. Een nieuw normaal.

Verder lezen en kijken

Dit was de tweede serie van ‘Fotograferen in coronatijd’. Ik hoop net zo leuk als de eerste serie die ging over Schaduwspelen. Voor andere series check de categorie ‘Fotografie

Ook leuk om te lezen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.